حسرت ها

من ادم صبوری نبودم. تا این که روزگار مجبورم کرد صبور باشم. تو موقعیت های مختلف. کلا فکر کنم همینطوریه. هر چیزی رو توش گیر داشته باشی بیشتر موقعیت هایی پیش میاد که به چالش بکشدت. الانم همینه. باید منتظر باشم هر روز که شاید اون چیزی که من دوست دارم بالاخره اتفاق بیفته. اما خیالی نیست... میشه دیگه. یه طوری درست میشه بالاخره. اها در پایان بگم که همیشه ادم امیدواری بودم. هرچقدر صبور نبودم امیدوار بودم:)